Verilen her fazla değer, gözyaşları eşliğinde gelen yeni hayal kırıklıkları.
Verilen her fazla değer, gözyaşları eşliğinde gelen yeni hayal kırıklıkları.
Çürümüş şehirler tanıdım. İçinde, capcanlı beton yığınlarının arasında betonarme insanların yaşadığı, ışığını kaybetmiş yıldızların var olduğu, güneşin bile zoraki parladığı şehirler..
Mutlu bir insanın bırakın yaşamayı, resmetmeye bile elinin gitmeyeceği şehirlerde yaşadım.
Nefes alma alışkanlığına sahip olanların arasından gidip bir binaya aşık oldum, en mutlusu o gözüktüğü için.
Bir ağaçla dertleştim, yalnızlığı ve beklemeyi en iyi o anlayacağı için.
Parlayamayan yıldızlara karşı içtim, “sözde” özgürlüğün ne demek olduğunu öğrenmek için.
Ağlayan bulutların altında sırılsıklam ıslandım, boşa akıttığım her göz yaşının değerini anlamak için.
Sonsuz yollarda yürüdüm, en uzak mesafenin bile aslında ne denli kısa olduğunu daha iyi anlamak için.
Zirvesi gözükmeyen dağlarda zirveye tırmanmaya çalıştım, her başarısızlıkla sonuçlanan denemeden sonra pes etmemeyi öğrenmek için.
Kuşları daha çok kıskandım, bütün yaptığım uzaklara gitme planıları beynimin içinde buharlaştığı için.
Çürümüş şehirlerde çürümüş insanlarla yaşadım. Hiç alışamadım, hep pes ettim, yıldım ve sonunda ben de çürümüşler arasında çürüdüm.
Bu şehirde de çürümüş bir şeyler var.
en sevdiğim arkadaşlarımdan biri kitaplar. her biri ayrı kahraman yaratıyor bana…
bir diğeri filmler. en yalnız halimde bile birçok yeni arkadaşla tanıştırıyor beni…
müzikle geç tanışsak da gecem gündüzüm bir geçiyor artık. sımsıkıyız, hiç ayrılmayız…
spor kendimi bildim bileli yanımda. futbol, basketbol, tenis hiç yalnız bırakmaz beni…
kahve en üşüdüğüm anda elini uzatan yoldaşım…
alkol en sıkıldığım anda kafamı dağıtan dert ortağım…
…
En iyi arkadaşlarımdan “özel isim”siz olanları bunlar.
Sahi en iyi arkadaşlarını sevmeyen birini nasıl sever insan?
Özür dilemek, en kestirme yoldan sıyrılış fırsatı hatadan. Hata bağımlısı olan biri tarafından bulunmuş, kendi müritleri için ardında bıraktığı en temel kaçış noktası. Kaçarken, bir özürle geçiştirilip arkada bırakılan kişinin, havada kalan elini bile sıkmamak, arkadan sana bakan 2 üzgün gözün, sinirli, kızmak isteyen ama son kalan sevgi kırıntılarının baskınlığına yenik düşüp, kızamayan gözlerin eşlik etmesine neden olur buruk vedaya.
İntihar bağımlısı olmak bile bir tercihken, hata bağımlısı olmak nasıl abes karşılanır? Üstelik bir de kestirme yoldan kaçış fırsatı varken. Ama özür dilemek de işe yaramıyor artık. Sadece ve sadece daha kötü hissettiriyor artık özür dilemek.
40 yıllık hatırdan da vazgeçtim ben. Hadi gel en azından bi’ kahve içelim.
Bugünlerde herkes yorgun biraz. Herkes bitap, bıkkın, suskun…
Herkes herkese daha çok benziyor bugünlerde, benzemek istemese de, kendisi dışında herkese anormal gözüyle baksa da herkes herkesle aynı. “Herkes herkesle dostmuş gibi…” demiş, üstüne kitap yazmış Barış Bıçakçı. (kitabı okumayan bizden değil, biz kimiz ben de bilmiyorum).
Kaçmak istiyor herkes uzaklara, belki de yakın ama bilenmeyen yerlere kaçmak istiyor. Sorumluluklarından, evinden, yurdundan, alışkanlıklarından, çevresinden ve hatta kendisinden bir süre de olsa uzaklaşmak istiyor. Kaçamak yapmak istiyor herkes, tadımlık bile olsa.
Alışkanlıklarımdan biri de her bahar yaşamaya alıştığım içinde bulunduğum durum. “az konuş, çok sus, çok dinle, çok yaz” felsefesinin geliştiricilerinden biriyim ama bahar ayında felsefe “az nefes al, çok uyu”ya dönüyor ister istemez.
Ben her bahar gitmek isterim bir yerlere. Varış noktası ve gidiş-dönüş zamanı konusunda kendimi özgür bıraktığım planlar yaparım. Her bahar giderim bir yerlere kağıt üstünde, beyin içinde, yorgan altında, yastık üstünde.
Henüz ayaklarımın üstünde gitmeyi başaramadım. Parantez içlerinden her kurtuluş anımda virgülle önümü kesen, notayla yolumu kapatan, ünlemle ültimatom veren birileri oldu.
Tesadüf dedim, şans dedim her seferinde kendi kendime.
Kadere inanmayınca tesadüflere sarılmak zorunda oluyor insan.
Sorarlarsa “Ne iş yaptın bu dünyada?” diye rahatça verebilirim yanıtını: Yalnız kaldım. Kalabildim! Altı milyarın arasına doğdum ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından.
(Source: grievren, via cigdemaygun)
İnsanları anlamaktan vazgeçeceğim zaman, insanların beyninde dönüp duran düşünceleri kavramaktan vazgeçeceğim zaman kendimi anlamaktan da vazgeçeceğim an olacak.
